Pokaże Wam tylko to, co powstało u mnie, bo pan T. zupełnie nie chciał podzielić się wyglądem swojego dania.
Przepis na mój makaron "neapolitana":
na rozgrzaną na patelni oliwę z oliwek wyciskam 3 ząbki czosnku (to ważne, żeby go było dużo, ale nie wolno przesadzić!), dodaję puszkę pomidorów wraz z sosem. Przyprawiam (pieprz + świeża bazylia) i tak długo mieszam zawartość patelni, dopóki nie zobaczę, że płyn odparował. Sos staje się gęsty i niezwykle aromatyczny. Na patelnię wrzucam ugotowany makaron i mieszam z sosem.
Nie zapominam też o serze :D
A co u pana T.? W trakcie synchronicznego gotowania pojawiło się wiele pytań....
- ale 3 ząbki czy 3 główki?
- na jakiej oliwie go bierzesz?
(pan T. miał udoskonalony sos - kazałam mu dodać cebulę, bo wiedziałam, że ma już gotowe mięsne pulpeciki)
- pokroiłem cebulę i załatwiłem czosnek!
- pierw cebulę czy czosnek?
A później było tylko:
- się robi.
- pachnie nawet ładnie (miłe złego początki)...
- chyba nawet da się to zjeść!
I najważniejsze:
- that was a goooood shit!!
- normalnie jestem pod wrażeniem samego siebie, dawno tak dobrego sosu nie jadłem, dzięki za rady :)
:D :D :D
A kto teraz posprząta? :P
